gaycomplaint

2007/May/02

เข้าสู่เดือนที่สามของการทำงานที่นี่แล้วนะ ต้องตัดสินใจให้เด็ดขาดแล้วล่ะว่าจะเอายังไงต่อไปดี กลุ้มว่ะ

เมื่อวานไปชอบปิ้งที่เสาวรีย์ ได้เสื้อตัวนึง ถูกใจว่ะ แต่แม่งมีตัวเดียว มันเป็นเสื้อแจ็คเก็ตผู้หญิงผ้ายืด ๆ ที่พวกนักศึกษาชอบใส่ทับชุดนักศึกษาอ่ะไซส์ไม่ใหญ่พอสำหรับผู้ชายหรอก แต่ชั้นก็พยายามยัดเยียดตัวเข้าไปในเสื้อจนได้ ก็โอเคนะดูดีว่ะ คนผลิตเสื้อผ้าแม่งโง่ๆๆๆๆๆ ชอบทำแต่เสื้อผ้าผู้หญิง ไซส์ก็เล็ก ๆ สำหรับผู้หญิง มองไปทางไหนก็มีขายแต่เสื้อผ้าผู้หญิง มากมายหลายร้อยหลายพันแบบ มองไปทางร้านผู้ชายบ้าง แม่งก็เหมือนกันหมดทุกร้าน ทำแบบเดิม ๆ เสื้อคอกลม คอปก เหมือนเดิม แค่เปลี่ยนลายมันเท่านั้น บางร้านก็ดีหน่อย ทำเสื้อแหวกแนวดี แต่ใส่แล้วก็เหมือนเกย์ว่ะ จริง ๆ ไม่เห็นต้องทำให้แตกต่างมากมายเลย ระหว่างเสื้อผู้ชายกับเสื้อผู้หญิง ชั้นเห็นเสื้อผู้หญิงหลายแบบก็ลอกแบบมาจากเสื้อผู้ชาย แล้วก็มาประยุกต์ให้มันเป็นแบบผู้หญิง ก็ดูดีออก แล้วทำไมไม่ทำเสื้อผู้ชายให้น่ารัก ๆ เหมือนเสื้อผู้หญิงมั่งวะ ไอ้โง่++++!!!!!!

มันทำให้ชั้นมองหาแต่เสื้อผ้าผู้หญิงที่ดูไม่เป็นผู้หญิงมาซักพักละ หมายถึง เสื้อผ้าที่พิจารณาดูแล้ว ผู้ชายก็ใส่ได้นี่นา คนบุคลิกดี ๆ (อย่างช้านนนน) ก็คงใส่ออกมาได้น่ารักน่าชัง แล้วชั้นก็พิสูจน์แล้วนะ อย่างกางเกงขายาว ชั้นก็ชื้อของผู้หญิงมาใส่ ก็เท่ห์มากเลยอ่ะ เพราะกางเกงผู้หญิงมันเน้นสัดส่วน ไม่เหมือนกางเกงผู้ชาย ผลิตออกมาให้ใส่ปกคลุมเนื้อหนังเท่านั้น น่าเบื่อออออออออออ

เมื่อวานพอได้เสื้อ (190 บาทเอง - เสื้อผ้าผู้หญิงมีมากแบบกว่าเสื้อผ้าผู้ชาย แต่ราคาถูกกว่ามากกกกก) จากเสาวรีย์ (หรือสาวรีย์วะ) ชั้นก็ใส่เลย ใส่เดินไปเดินมา ไปต่อที่สยามสแควร์คนก็มองเสื้อชั้นหลายคนเหมือนกันนะ ไม่ได้คิดไปเองนะ มองจริง ๆ คิดจะเอาอย่างล่ะซี้

เดินไปเดินมาสยามสแควร์ มีแต่เสื้อผ้าแพง ๆ เข้าไปดูแจ๊คเก็ตอะดิแดดร้านนึง กะจะไม่ถามราคาอยู่ละ เพราะรู้ว่าคงแพงอ่ะ แต่ก็ตัดสินใจถาม คนขายแม่งก็รู้ดีชิบหาย ตอบแบบไม่หันมามองเลยซักนิด เหมือนจะรู้ว่า แม่งไม่มีตังค์ซื้อหรอก เออ ก็จริงอ่ะ กูไม่ซื้อหรอก แพงงงง ใส่ทำเหี้ยไรแพง ๆ ของมึงก็มือสองอีห่านี่ ไม่เข้าใจเลย ของมือสองจะขายทำเหี้ยไรแพง ๆ ไอ้คนที่ยอมซื้อแม่งโง่ป่าววะ ใส่ทับรอยควยรอยหีคนอื่นในราคาแพง ๆ มันมีความสุขเหรอวะ เดินไปเดินมา กริ๊ดดดดดดดดด แจ๊คเก็ตอะดิแดดเหมือนกันเลย มือสองเหมือนกัน แต่คุณภาพต่างกันนิดหน่อยแต่ก็โอเคอ่ะ 250 เอง เห็นแล้วสะใจ กว้านซื้อแม่งเลย 2 ตัวไม่ต่อด้วย (จริง ๆ ต่อว่ะ วะอะอะ จะเอาสามตัวขอลดราคาแม่งไม่ให้ กูเลยเอาแค่สองตัวเนี่ยแหละ ไว้รอของชุดใหม่ค่อยมาเลือกใหม่ก็ได้วะ)

สรุปเมื่อวานบ้าซื้อแจ็คเก็ตไปสามตัว ใส่ให้ครบนะมึงอีแรด

นี่ยังไม่จบนะเรื่องใช้เงิน พอรู้ว่าเงินเดือนกูจะออก แม่งเอาเชียว นาฬิกาถ่านหมด โทรศัพท์ตังค์หมด รองเท้าหนังคู่ใจใส่มาทำงาน อยู่ดี ๆ ตรงฝ่าตีนก็แหกหักครึ่งซะงั้น อะไรกันนักกันหนาวะเนี่ย ลองคำนวณดู คงไม่ต่ำกว่า 1000 นึงแน่ ๆ เฮ้ออออ เงิน

2007/Apr/19

ทั้งรักทั้งเกลียดวันหยุดยาวเลยว่ะแม่งงง

ก่อนวันหยุดสงกรานต์ ชั้นโคตรยุ่งงงงงงงงงง หัวปั่นมากมาย อยู่ออฟฟิซถึงสองทุ่ม

แล้วก็ต้องกลับบ้านด้วยความกังวล กลุ้มใจว่า เปิดมาหลังหยุดยาวแม่งต้องโคตรรรรรยุ่ง

แล้วมันก็เป็นดังลางสังหร(ต้องมี ณ์ ป่ะ) เปิดมาวันที่ 17 เหี้ยยย แม่งงงง โคตรยุ่งงงงง

แล้วยุ่งอยู่คนเดียวด้วย วิ่งไปวิ่งมาคอมเครื่องนั้นเครื่องนี้ แล้วงานก็ติดปัญหานู่นนี่

เมื่อวานก็ยังยุ่งงงงงงงต่อเนื่อง จนชั้นท้อมากมาย ทำไมชีวิตชั้นจะต้องเจอไรแบบนี้เนี่ย

จนเมื่อคืนตัดสินใจเปิดทีวีดู (ตอนแรกตั้งใจจะไม่ดู อยากจะนอนๆๆๆๆ) ก็เจอรายการไรไม่รู้ทางช่อง 9 โมเดิร์นไนน์ นักธุรกิจคนไทยที่ประสบความสำเร็จคนนึงก็พูดว่า

กว่าเค้าจะมาถึงวันนี้เค้าทำงานหนักมาก เจอปัญหาทุกรูปแบบ แต่ทุกปัญหามันก็ทำให้เค้าเรียนรู้ว่า ให้เวลากับมันอีกนิด อย่าเพิ่งท้อถอย อย่าเพิ่งยอมแพ้ แล้วทางออกของปัญหามันก็จะปรากฏออกมาแน่นอน

ชั้นก็มานั่งคิดนอนคิด เออว่ะ ปัญหาในงานอ่ะ เราหนีไม่พ้นหรอก ยังไงก็ต้องเกิด ต้องเจอกับมัน แล้วชั้นจะหนีมันทำไม สู้กับมันดีกว่า ทุกอย่างมันไม่อยู่กับเราตลอดไปหรอก รวมทั้งปัญหาด้วย ยังไง ๆ มันก็ต้องผ่านไป

ชั้นเลยได้คำเตือนใจเวลาที่ตัวเองเครียดกับปัญหาทั้งหลายว่า "แล้วมันก็จะผ่านไป"

แล้วมันก็ผ่านไปได้จริง ๆ ด้วย ตอนนี้ปัญหาที่คา ๆ มาจากหลาย ๆ วันเริ่มผ่านไป ชั้นเริ่มว่างขึ้น สบายขึ้น

แต่ก็นะ ประมาทไม่ได้หรอก "สุขก็เตรียมไว้ ว่าความทุกข์คงตามมาอีกไม่ไกล" เพลงนี้ก็เตือนใจชั้นได้เป็นอย่างดีเลยเนี่ย วุ๊ย อยากจะลุกขึ้น ร้องเพลงนี้ แล้วก็ผายมือออออ

2007/Apr/11

ทำงานพรุ่งนี้อีกวันเดียว ก็ได้หยุดยาวแล้ววววววววว

ขออย่าให้มีเรื่องยุ่ง ๆ วุ่นวานเหมือนวันก่อนหยุดยาวอาทิตย์ที่แล้วเลยเจ้าประคุณเอ๊ยยย

แต่ปีนี้ก็คงไม่ได้ไปไหนไกล ๆ เหมือนปีก่อน ๆ คงจะเที่ยวไปเที่ยวมาในกรุงเทพฯ

กับเพื่อน ๆ ที่ติดค้างในกรุงเทพฯเหมือนกันเนี่ยแหละ

ทำงานมาเดือนกว่าแล้วนะ ปัญหาตอนนี้ก็คือเรื่องที่บ้าน

ไม่เข้าใจเลย ทำไมคนที่บ้านนี้มันไม่ค่อยมีน้ำใจกันเลยว่ะ ยายชั้นอดข้าวกลางวันประจำเลยว่ะ

ชั้นคิดจะมองหางานใหม่ ใกล้บ้านกว่าเดิม เพื่อจะสามารถหาข้าวกลางวันให้ยายกินได้

เล็งไว้สองที่ ใกล้มากกกกก เดินไปไม่ถึง 5 นาทีก็ถึงละ ที่แรกเป็นโรงงานเสื้อผ้า

ประกาศไว้ว่า รับสมัครพนักงานทั่วไป ต๊ายยย โทรไปเสือกรับแต่ผู้หญิง ทำไมวะ กูเป็นผู้ชาย+เกย์แก่ ๆ ทำไม่ได้รึงายยยยย

โรงงานที่สองอยู่เกือบติดกับโรงงานแรก เป็นโรงงานพลาสติค ติดไว้หลายตำแหน่งเหมือนกัน ยังไม่มีโอกาสได้ไปถาม เพราะมันไม่ได้ติดเบอร์โทร คงต้องให้เดินเข้าไปถามเอง

มีเพื่อนชวนไปทำงานที่บริษัทที่มันทำอยู่ด้วย เป็น บริษัทโมเดลลิ่งอ่ะ มีแต่นายแบบนางแบบต่างชาติทั้งนั้นเลย น่าทททททททททททำมากกกกกกกกกกก

แต่ก็นะ ไกลว่ะ ขอคิดดูก่อน

คิดถึงทุกคนเลยว่ะ



น้องบุ๊คจ้ะ
View full profile