กริ๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

(ขอซักที)

สับสนสับสนสับสน

เรื่องมันมีอยู่ว่า

วันนั้นไปเดินเซ็นทรัลลาดพร้าวกะอีจ๋า

ก็นะ นาน ๆ ไปเดินห้างที ก็เลยทำตัวเด้ง ๆ ซะ

ผมเผ้า หน้าตา โอเคยัง โอเคแล้วก็ลุ้ยยยย

ว๊าววว หนุ่ม ๆ น่ารัก ๆ ทั้งนั้นเลยอ่ะ หิวขึ้นมาเชียะ แผล่บ ๆ

พออีจ๋ามาถึง (ซึ่งแม่งมาสาย โกรธมากกกกกกกก)

ก็ไปนั่งแดกไรกัน (มาวิเคราะห์ภายหลังว่า ทีโกรธ เพราะหิว = โมโหหิวนั่นเอง)

ระหว่างที่แดก สายตาก็พลันไปกระทบกับสิ่งงดงาม

โอววว น่ารักจังหนุ่มคนนี้ สูง ยาว(อะไรยาว?!) ขาว ตี๋ อ๊ายยยยยย ถูกใจ

ตัดสินใจ จิกอ่ะ ใช้สายตาจิก และจ้อง จนเค้ารู้ตัวแล้วด้วยมั๊ง

แล้วก็แน่นอน พฤติกรรมแรด ๆ เยี่ยงนี้ ไม่พ้นสายตาอีจ๋าไปได้

ประมาณว่า "วู๊ยยยยย อีแรดดดด เป็นเอามากนะมึงเนี่ย ดูสายตาดิ เชี่ยยย

ไม่แรดขนาดนี้วะ" อีจ๋าก่นด่า

"อ่ะ อีเหี้ย ก็อีต้อยอ่ะ มันบอกว่า ถ้าอยากได้ก็ต้องกล้าเว่ย เหมือนเพื่อนเกย์มันอ่ะ

ได้ผัวมาหลายคราวหลายคน ได้ฝาแฝดทั้งคู่ก็ยังมี คือมันต้องกล้าเว่ย เข้าไปคุย

เข้าไปจิก ประมาณนั้น"

อีจ๋า ทำหน้าเหมือนจะเข้าใจปนสมเพช ด่าตามมาว่า "อีห่า กูเห็นแม่งจะเอาไปทั่ว

จะครบทุกวงการแล้วมั๊งเนี่ย"

ชั้นก็ตอบกลับไปตามความเป็นจริงว่า "อ้าวอีเหี้ย แล้วกูเคยได้ใครซักคนยังล่ะ

ถ้ากูยังไม่ได้ กูจะหยุดได้ยังไงล่ะ กูก็จิกไปเรื่อย วะอะอะอะ"

....ต่อปากต่อคำไปงั้นแหละ ในใจอ่ะ ก็เซ็งเศร้านิด ๆ พาลให้หวลคิดไปว่า

อืมว่ะ ทำไมกูต้องดิ้นรนอะไรขนาดนี้ ทุเรศ ๆ อย่างนี้ด้วยวะ

อายุก็ไม่น้อยแล้วนะ จะอยู่อย่างนี้ต่อไปเรื่อย ๆ เหรอวะ

ถามว่ามีความสุขมั๊ย มันก็มีนะความสุขอยู่คนเดียว แต่บางทีก็เหง๊าเหงา

เพื่อน ๆ ก็มีแฟนกันไปหมดละ ถึงจะเห็นอ่ะ ว่าแต่ละคน มีแฟนแล้วก็มีปัญหา

ทะเลาะกันอยู่ได้ แต่ก็ยังอยากมีมั่งอ่ะ ขอเจ็บซะทีฮิฮิ

แล้วทำไมเราไม่มีแฟนซะทีล่ะ หน้าตาก็น่ารักดีนะ ฮุฮุ

หรือว่าจะออกไปคว้าคอลากเข้าบ้านเลย ใครก็ได้ไม่สนแล้วชั่วโมงนี้

โอ๊ยยยย ไม่ได้อ่ะ ไหนใครบอกว่า อายุยิ่งมาก สเปกจะยิ่งลดไงล่ะ

สำหรับชั้นมันไม่ใช่อ่ะ รู้สึกว่า ยิ่งอายุมาก ยิ่งสเปกมากกว่าเดิมอีก

ต้องเป็นแบบนี้นะ ต้องไม่เป็นแบบนั้นนะ ไม่เอาอ่ะไม่เอา

รู้สึกว่า ถ้าฝืนใจ ยังไงก็ได้ ออกไป ต้องมามีปัญหาทีหลังแน่ ๆ

ถ้าฝืนทนกับสเปกที่ไม่ใช่ มันก็คงไม่นานหรอก ความอดทนมันมีขีดจำกัด

สุดท้ายก็ต้องยอมรับว่า ชั้นทนไม่ได้ แล้วก็ต้องร้างลาในที่สุด ไม่เสียเวลาเหรอ

ขนาดคนที่ชั้นเคยปิ๊ง เคยคิดว่า รักมากกกกเลยคนเนี๊ยะ อยากเจอ อยากอยู่ด้วย

ตลอดเวลา มาทุกวันนี้ พอชั้นได้ข่าวคราว ว่าเค้ามีอะไรแย่ ๆ ชั้นก็ไม่เอาเลยอ่ะ

รู้สึกว่าไม่ใช่อ่ะ ถึงจะเคยรัก แต่ก็ไม่เอาแล้ว (ถึงเค้าจะไม่เคยมาไรกับชั้นเลยก็ตาม

เอิ๊กๆๆ)

แต่จริง ๆ นะ ยิ่งแก่ ยิ่งสเปกมาก มากเหลือเกิน

ตั้งใจไว้เลยว่า จะไม่เอามาเป็นคู่ชีวิตเด็ดขาด คนพวกเนี๊ยะ

- สูบบุหรี่

- กินเหล้า

- ติดยาเสพติด

- ติดการพนัน รวมทั้งหวยบนดินและใต้ดินด้วย

- คนโกหก

- คนไม่มีสำนึกผิดชอบชั่วดี

- ใช้จ่ายเงินฟุ่มเฟือย ไม่รู้จักคำว่าพอ

- คนไม่รักษาสัญญา รับปากแล้วไม่ทำอย่างที่พูด ไม่มีสัจจะ

- ไม่รักษาเวลาตามที่นัดไว้

- คนไม่กินผัก ไม่สนว่าจะมีผลต่อสุขภาพยังไง

- คนไม่ยอมขี้ ซึ่งต่อเนื่องมาจาก ไม่แดกผักนั่นเอง(แล้วยังมาคร่ำครวญว่าขี้ไม่ออก)

- คนโง่แต่ไม่ซื่ออ่ะ ไม่เอา

- คนหน้าซื่อ แต่ใจคด ก็ไม่เอา

- คนนิสัยเหี้ย ๆ ก็ไม่เอา ยิ่งเหี้ยโดยที่ไม่รู้ตัวว่าเหี้ย ยิ่งเกลียด

- คนไม่มีวินัยไม่โรงหนัง

ฯลฯ อีกมากมายนึกไม่ออก

ถามว่าไม่มากไปเหรอ จะมีซักกี่คนในโลกใบนี้ที่จะอยู่ในสเปกของชั้นทุกข้อได้น่ะ

ตอบว่ามีสิ อย่างน้อยก็ตัวชั้นเองไงที่ทำได้ทุกข้อที่ว่ามา แล้วชั้นก็ภาคภูมิในสิ่งนี้มาก ๆ

แล้วทำไมล่ะ มันไม่ใช่เรื่องยุติธรรมหรอกเหรอ ที่สิ่งที่ชั้นยึดถือปฏิบัติมา

ชั้นจะหวัง จะต้องการได้สิ่งตอบแทนอย่างที่ชั้นต้องการ

บุหรี่ ไม่ใช่ว่าไม่เคยสูบ เพราะเคยสูบไง ถึงได้รู้ว่าเป็นไง และก็รังเกียจมากกับคน

ที่อ้างว่า เลิกไม่ได้ ทั้ง ๆ ที่มันง่ายนิดเดียว

เหล้าก็เหมือนกัน ไม่ใช่ว่าไม่เคยกิน ถึงได้มาพูดได้ว่าเป็นไง และก็รังเกียจมากกับคน

ที่อ้างว่า เลิกไม่ได้ ทั้ง ๆ ที่มันง่ายนิดเดียว

และทั้งหลายทั้งปวงข้อที่ว่ามา ชั้นทำได้นี่ ชั้นยึดมั่นกับมัน เพราะว่ามันเป็นสิ่ง

ที่ดีต่อทั้งตัวชั้นเองและคนอื่นรอบข้าง อาจจะมีผลกระทบเหมือนกันกับคนที่ทำไม่ได้อ่ะ

ก็จะมารำคาญชั้น หาว่าชั้นวุ่นวาย จู้จี้ จุ้นจ้าน อ้าว ตราบที่คุณยังอยากจะคบกับชั้น

คุณก็อย่าทำร้ายชั้นสิ การที่คุณไม่ทำสิ่งไม่ดีเหล่านี้ นอกจากมันจะไม่ทำร้ายชั้นแล้ว

มันก็เป็นผลดีต่อตัวคุณเองโดยตรง

ถ้าคุณเลือกที่จะทำต่อไป ก็อย่ามาเรียกร้องให้คนอย่างชั้นเข้าใจ แน่นอนว่าชั้นเข้าใจ

เพราะชั้นผ่านมันมาก่อน และชั้นได้วิเคราะห์มาทุกแง่มุมแล้ว พอที่จะตัดสินใจ

เลิกกระทำสิ่งไม่ได้นั้น ๆ ได้ คุณอย่ามาเรียกร้องว่าคุณอยู่คนเดียวไม่ได้

ในเมื่อคุณเลือกที่จะทำอย่างนั้น คุณก็ต้องยอมรับที่จะอยู่อย่างโดดเดี่ยว เพราะไม่

มีใครทนเดินเคียงข้างคุณไปได้ตลอดทางลงนรกอย่างนี้

อ่าน ๆ มาเริ่มเห็นแล้วใช่มะ

เริ่มคิดในใจแล้วใช่มะว่า ในเมื่อชั้นเองก็เลือกทางเดินของชั้นเอง

ซึ่งก็ไม่รู้จะมีอยู่หรือเปล่าสำหรับคนบนโลกนี้สังคมนี้ ที่จะตรงสเปกชั้นได้ทั้งหมด

แล้วชั้นจะมาเรียกร้องอยากจะมีใคร ๆ ทำไม อยู่คนเดียวไม่ดีกว่าเหรอ

อยู่คนเดียวง่ายกว่าไหม

อืม ชั้นสับสนนะ