หลังจากที่กด Enter และรอแป๊บนึง ก็ได้ร้องในใจว่า โอ๊ววววว แล้วก็กริ๊ดเล็ก ๆ เบา ๆ
บล๊อคของข้าพเจ้ายังอยู่อีกรึนี่
หลังจากที่ลาออกจากการใช้ชีวิตพนักงานออฟฟิซมาปีกว่า
ก็ไม่ได้แวะเวียนมาที่นี่เลยนะเนี่ย แบบว่าเซ็ง ๆ ชีวิต หมดแรงบันดาลใจ
(และไม่มีกะตังค์จะเล่นเนท)
ในที่สุดชีวิตก็วนเวียนกลับมาใช้ชีวิตพนักงานออฟฟิซเหมือนเดิม
ที่ผ่านมาปีกว่ามีอะไรบ้าง เล่าให้ฟังเท่าที่นึกได้ตอนนี้นะ
-เรียนแต่งหน้ากํบ MTI แล้วก็ไม่ได้เอาไปใช้ทำมาหากินอะไร แบบว่า ไม่ค่อยมีความมั่นใจ
(ถามว่าเสียดายมั๊ย 25,000 ไม่เสียดายนะ เพราะก็ได้วิชามาแต่งหน้าตัวเองอยู่ทุกวัน สวยซะ)
-หนีทุกสิ่งทุกอย่าง แล้วก็ไปพบทุกสิ่งทุกอย่าง ด้วยการนั่งรถไฟฟรีไปเที่ยวแบบขึ้นเหนือล่องใต้อยู่
เกือบเดือน ค่ำไหนนอนนั่น นอนแม่งสถานีรถไฟก็หลายหน น่ากลัวชิบหาย
(ใจจริงว่าจะหนีอีกรอบ แต่เสือกได้งานทำซะก่อน อดไปดูแพนด้าน้อยหลินปิงเลย - -")
-ตัดสินใจหอบข้าวหอบของหนีจากยายทวดที่ทำตัวงี่เง่าชอบทำเลอะให้กูเช็ดถูเก็บกวาด (เหนื่อยนะเว่ย)
ไปอยู่บ้านพ่อที่มีนบุรีซะ กะว่ากูไม่เอาแล้วปล่อยให้แม่งตายไปซะเลย ไม่มีใครช่วยกูดูแลยายทวดเลย
กูเหนื่อยทั้งกายทั้งใจ พวกแม่งสบายกันชิบหาย กูงานก็ไม่มี เงินก็ไม่มี ต้องคำนวณทุกบาททุกสตางค์
ยายก็งี่เง่าอยากจะได้นู่น อยากจะเอานี่ ไม่เอาแล้วโว๊ยยยย พอกันที*&*%$#!!
แต่นอนคิดไปคิดมา สรุปตื่นเช้ามาก็กลับไปดูแลยายทวดที่สาธุประดิษฐ์ เหมือนเดิม (ก็มันไม่มีใครทำนี่หว่า)
นั่งรถเมล์ มีนบุรี-สาธุฯ สาธุฯ-มีนบุรี ไปกลับรวมแล้ว 6 - 7 ชั่วโมงต่อวัน (พระเจ้าปล่อยให้กูใช้ชีวิตแบบนี้ได้ยัง
ไงวะตั้ง 7 เดือน)
-แต่งหญิงให้สะใจอย่าได้แคร์ แดกทั้งฮอโมน ยาคุมหวังจะให้นมใหญ่ตุ้ม ๆ แต่ก็ได้แค่ฝาหนมครก
-ไปอยู่บ้านพ่อ สุดแสนจะสบายใจ (ถึงต้องนั่งรถวันละหลายชั่วโมงก็เหอะ) แต่อยู่ไปอยู่มา อ้าวเฮ้ยยยยยยยยย
พ่อย้ายหนีเจ้าหนี้ไปอยู่ที่อื่นซะงั้น โห ความจริงที่ไม่เคยรู้และไม่เคยเปิดใจรับรู้ ว่าบ้านเรามีหนี้สินเยอะมากกกกก
สงสารพ่อมากเลย ร้องไห้จนตาบวมแล้วบวมอีก แต่สุดท้ายพ่อก็คุยกับเจ้าหนี้รู้เรื่อง แล้วกลับมาอยู่บ้านเรา
เหมือนเดิม สุดท้ายชั้นตัดสินใจกลับมาทำงานอีกครั้งโดยของานทำจากผู้อุปการะคุณยาย แล้วก็ได้มานั่งจุ้มปุ๊ก
อยู่ตรงนี้ไง
เออ พูดถึงแต่งหญิง สงสัยต้องหาโอกาสบันทึกภาพตัวเวอร์ชั่นใหม่มาอัพแบ็คกราวน์ซะหน่อยละ (แต่กล้องตัว
ที่ 2 ก็พังด้วยน้ำมืออีออยลี่คนเดิมอีก อีนี่สงสัยดวงจะชงกะกู ขยันทำลายข้าวของกูจริ๊งงงง)
ขอบคุณ ทีมงาน EXTEEN นะคะ ที่ยังเก็บ BLOG ของดิชั้นไว้จนวันนี้
(เวบมาสเตอร์ก็น่ารักนะเคยเห็นในทีวีด้วย เดี๋ยวจีบซะเลย คริคริ)
